Fandom

Wszystko o Poznaniu

Ulica Andrzeja i Władysława Niegolewskich

5411stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Dyskusja0 Udostępnij

52° 23.774' N 16° 53.799' E

Patron:Andrzej Niegolewski i Władysław Niegolewski
Długość:476 m
Dzielnice:Grunwald
Zakres numerów:1-24, 26-34, 36
Kody pocztowe: 60-228 60-229 60-231 60-232 60-233 60-234
Azarz 013.jpg
Ul. Niegolewskicho02.jpg
Władysław Niegolewski 1871.jpg

Władysław Niegolewski

Andrzej Niegolewski.PNG

Andrzej Niegolewski

Ulica Andrzeja i Władysława Niegolewskich (niem. Augustastrasse) - łączy ulice Jarochowskiego i Mateckiego przecinając ulicę Głogowską.

Z ulicą krzyżuje się pięć ulic (Jarochowskiego, Bogusławskiego, Kasprzaka, Matejki, Głogowska).

Przynależność

Ulica/plac należy[1] do rejonu:

Historia

Ulica została włączona w granice miasta wraz z Łazarzem w roku 1900. Obecnych patronów uzyskała 5 stycznia 1920 r.

Wytyczona jeszcze za czasów pruskich na terenie Wzgórza św. Łazarza:

Ulicę wytyczono jeszcze w latach zaboru pruskiego po części na terenie dawnego parku rozrywkowego, na którym mieściła się sala koncertowa. Topograficznie określano ten teren jako Wzgórze Św. Łazarza

pisze Zygmunt Zaleski w książce „Nazwy ulic w Poznaniu”. Zwała się w czasach pruskich ul. Augusty, a niektórzy powiadali na nią „Augustowska”. Od 5 stycznia 1920 r. zwie się ul. Andrzeja i Władysława Niegolewskich.

Wschodnia część ulicy Niegolewskich, od ul. Głogowskiej do Rynku św. Łazarskiego, nosiła imię Adama Jeskiego - zasłużonego sołtysa wsi Łazarz. W roku 1951 oba odcinki połączono w jedną ulicę, której patronem został Samuel Engel[2], od 1989 roku znowu patronują jej Andrzej i Władysław Niegolewscy.

Do 1918 roku ulica stanowiła granicę, na której kończyła się mieszkalna zabudowa Górnego Łazarza.

Architektura

Obie  strony ulicy Niegolewskich są ściśle zabudowane kamienicami z przełomu wieków, większość w stylu secesyjnym.

Przy ulicy

Potrzebujemy twojej pomocy przy edycji tej sekcji.
Nie dodawaj tutaj obiektów - załóż nową stronę z obiektem, który chcesz dodać i w kategoriach podaj wszystkie ulice przy których się znajduje. Obiekt automatycznie pojawi się pod mapką ulicy.
Komunikat o braku wyników oznacza, że nie ma jeszcze strony obiektu znajdującego się przy danej ulicy.

Odśwież listę obiektów
  • Nr 6 / narożnik z Głogowską 72 - Obiekt zabytkowy.svg kamienica Suwalskich
  • Nr 8 - Obiekt zabytkowy.svg kamienica, pięciokondygnacyjny budynek, secesyjna kamienica z 1900-1901 z monumentalną fasadą, jedna z najozdobniejszych kamienic poznańskiej secesji o zróżnicowanej fasadzie, oryginalnych kształtów otworów okiennych oraz loggii, wpisana do rejestru zabytków od 25 listopada 1991 roku pod nr A-336
  • Nr 10 - Obiekt zabytkowy.svg kamienica zbudowana na początku XX wieku dla rodziny Suwalskich. Wpisana do rejestru zabytków od 25 września 1996 roku pod nr A-332
  • Nr 12 - Obiekt zabytkowy.svg kamienica również zbudowana dla rodziny Suwalskich Wpisana do rejestru zabytków od 25 listopada 1991 roku pod nr A-334
  • Nr 14 -  Obiekt zabytkowy.svg kamienica wpisana do rejestru zabytków od 4 lipca 2007 roku pod nr 530/Wlkp/A
  • Nr 16 - skrzyżowanie Niegolewskich/Matejki 39 Obiekt zabytkowy.svg kamienica, narożnikowa wybudowana na początku XX wieku dla Suwalskich i prawdopodobnie zaprojektowana przez Rogera Sławskiego i Stefana Suwalskiego. Wpisana do zabytków od dnia 1 października 1993 roku pod nr A-426

Południowa strona ulicy Niegolewskich

Odcinek ulicy Niegolewskich od Matejki do Jarochowskiego - na tym odcinku zabudowa bardziej zróżnicowana stylistycznie. Pierwsze budynki za skrzyżowaniem z ulicą Matejki po południowej stronie (nr 17, 19) to budynki z czasów późniejszych, w stylu klockowym. Kiedyś po tej stronie stały wille (kolonia willowa) - zostały tylko cztery. I tak pod nr 23 budynek należący do Domu Zakonnego Sióstr Franciszkanek; następne wille, które pozostały z dawnych czasów (z lat 1896-1899) to nr 27 i 29. W willi nr 29 znajduje się dzisiaj przychodnia szpitala Świętej Rodziny, a kamienica pod nr 33 (na narożniku Niegolewskich i Jarochowskiego), należąca również do szpitala Świętej Rodziny, jest bardzo zniszczona.

Północna strona ulicy Niegolewskich

  • Nr 18 Niegolewskich/Matejki 40 - Obiekt zabytkowy.svg „Zielona Perła Łazarza” kamienica wpisana do rejestru zabytków od 27 kwietnia 1999 roku pod nr A-462
  • Nr 24 - Obiekt zabytkowy.svg kamienica z 1906 r. zbudowana dla maszynisty kolejowego P. Schwantesa przez firmę architekta Teodora Jaretzkiego. Cechuje ją ciekawa sztukateria w stylu secesji - koniki morskie i głowa z brodą. Na budynku widnieje łacińska sentencja – in arte voluptas – w sztuce przyjemność z kartuszem trzymanym (chyba) przez aniołki z inicjałami EK – kamienica należała do rentierki Ewy Krakauer. Widnieje na niej rzeźba wyobrażająca pelikana, z dwoma antycznymi lwami. Na fasadzie kamienna tablica, która ma przypominać, że w domu tym mieszkał w latach 1922-1924 Antoni Gorski znany skrzypek i kompozytor
  • Nr 34 - Obiekt zabytkowy.svg kamienica z roku 1904 zbudowana dla S. Lattego ze znanej kupieckiej rodziny, wg projektu Oskara Hoffmanna. Jest to jedna z najbardziej interesujących kamienic na Łazarzu (jak wszystkie kamienice tego architekta). Wykusz, loggie, balkony, elewacja z jasnożółtej klinkierowej cegły, fragmenty ścian z dekoracją sgraffitową - wszystko to charakteryzuje kunszt projektanta. Realizatorem i współpracownikiem Hoffmanna był prawdopodobnie mistrz budowlany Walter Czygan. Kamienica od 28 listopada 1991 roku wpisana do rejestru zabytków pod nr A-335
  • Ogród rozrywkowy Wilhelmshöhe - dużą część parceli pomiędzy Niegolewskich, Jarochowskiego i Limanowskiego zajmował kiedyś ogród rozrywkowy „Wilhelmshöhe” (Polacy nazywali go Wzgórzem św. Łazarza). Było to popularne miejsce wypoczynku mieszkańców Łazarza, znajdowała się tam restauracja. Znaleźć tam można rozrywkę w postaci teatru, rewii, orkiestry, czy różnego rodzaju gier i zabaw, była scena, altanki, bujna zieleń, dużo kwiatów. Organizowano tu spotkania różnych organizacji. Pomimo, że zbudowano tu dwa bloki, ślady po ogródkach rozrywkowych nadal są widoczne.

Źródła

  1. Baza systemu adresowego ZGiKM GEOPOZ
  2. „Kronika Miasta Poznania” nr 3-4/1984, s. 23-64, Poznań, Wydawnictwo Miejskie, 1984.

Galeria

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Kuknij tyż na...

Losowa wiki