Teatr Polski - powstały specjalnie dla potrzeb sceny teatralnej w 1875 gmach przy ówczesnej ulicy Berlińskiej (obecnie 27 Grudnia), autorstwa Stanisława Hebanowskiego. Scena w trakcie zaborów była ostoją polskiej tradycji i kultury, znakiem sprzeciwu wobec restrykcyjnej polityki władz zaborczych.

Spis treści 1 Misja 2 Historia w wieku XX 3 Współczesność 4 Linki 5 Komentarze

Początkowo pełna nazwa teatru brzmiała Teatr Polski w ogrodzie Potockiego w Poznaniu dla upamiętnienia jednego z darczyńców - hr Bolesława Potockiego , który przekazał swój ogród na rzecz spółki budującej teatr. Pieniądze uzyskane z jego sprzedaży przekazano na zakup parceli pod budowę. Od 1925 roku obowiązuje skrócona nazwa - Teatr Polski w Poznaniu.

Misja Edytuj

Pierwszy sezon teatralny zaplanowano z myślą o widzach z warstwy ziemiaństwa i inteligencji. Kolejne jednak przygotowywano już myśląc o potrzebach największej publiczności - ubogiego mieszczaństwa. Teatr Polski stał się "teatrem ludowym", grając polskie komedie kontuszowe, moralizatorskie wodewile oraz wystawiając sceny z historii ojczyzny.

Historia w wieku XX Edytuj

Taki charakter Teatru zachował się do początku wieku XX. Do czasu wybuchu I Wojny Światowej program skupiał się na scenie mieszczańskiej. W okresie dwudziestolecia międzywojennego Teatr, pod kierownictwem Bolesława Szczurkiewicza , z powodzeniem rywalizował z awangardowym Teatrem Nowym i innymi poznańskimi scenami.

Gmach ocalał w czasie II Wojny Światowej i wznowił działalność w maju 1945 roku. Do roku 1948 Teatrem ponownie kierował Szczurkiewicz. W powojennych latach scena Teatru Polskiego była jedną z najciekawszych w Polsce. Nawiązano współpracę z scenografami: Janem Kosińskim, Andrzejem Cybulskim i Andrzejem Stopką. W czasach panowania socrealizmu we wszelkich dziedzinach życia, za sprawą Wiliama Horzycy kierującego sceną w latach 1948-1951, mówiło się o Teatrze Polskim, że to jedno z nielicznych miejsc, w którym uprawia się sztukę przez duże "S".

WspółczesnośćEdytuj

Historia Teatru Polskiego z ostatnich kilkudziesięciu lat charakteryzuje się przede wszystkim zmianami dyrektorów artystycznych, którzy utrzymywali się w teatrze przeciętnie przez dwa, trzy sezony. Częste rotacje na stanowisku osoby odpowiedzialnej za artystyczny kształt teatru nie sprzyjał poznańskiej scenie. Teatr Polski nie wypracował charakterystycznego oblicza. Należał do średnich scen w skali kraju.

Ostatnie ćwiećwiecze to okres pozostawania sceny przy ulicy 27 Grudnia w ceniu poznańskich teatrów niezależnych - Teatru Biuro Podróży, Porywacze Ciał oraz Teatru Ósmego Dnia.

W latach 1995-1998 próby odmiany oblicza Polskiego podjął się Lech Raczak . W roku 2000 kierowania sceną podjął się Paweł Łysak i Paweł Wodziński.

W teatrze zaczęło też działać Centrum Dramaturgii zajmujące się promocją współczesnych sztuk polskich i zagranicznych. Centrum prowadzi także działalność wydawniczą, wydaje m.in. książki w ramach serii Dramaturgia współczesna.

LinkiEdytuj

• Oficjalna strona