Po odzyskaniu niepodległości zdano sobie sprawę, jak wielkie zagrożenie dla miasta miały wzniesione w okresie Twierdzy Poznań śluzy: Wielka na Warcie oraz Katedralna na Cybinie. Już w 1919 roku ruszono, nie patrząc na koszty, do pracy.

Gdyby nie te prace cała Śródka „przybrałaby wygląd Wenecji”. A tak ucierpiały przede wszystkim Wildeckie Błonia, Chwaliszewo, a także Ostrów Tumski i wzniesiony przez władze wojskowe w 1886 r. żelazny Most Tumski.

Ucierpiał, bo został źle wzniesiony. Most był za niski, za krótki i opierał się aż na czterech filarach, które przy wyższym stanie wody tamowały jej odpływ. Przeciw jego podwyższeniu przemawiał jedynie argument estetyczny. Gdyby most wznosił się wyżej zasłaniałby perspektywę na Ostrów Tumski. Wysoka woda podmyła mur oporowy mostu, który opadając pociągnął za sobą część chodnika, brukowanej jezdni, latarnię i maszt tramwajowy.

Budowa Mostu ChrobregoEdytuj

To wydarzenie przyspieszyło decyzję o zastąpieniu wojskowej konstrukcji nowym lepszym mostem. Koncepcję jego realizacji powierzono poznańskiemu architektowi Lucjanowi Ballenstaedtwi. I tak już w roku 1925 w miejscu Mostu Tumskiego otwarto dwuprzęsłowy betonowy Most Chrobrego, na którym prezydent Cyryl Ratajski proponował wznieść pomnik Bolesława Chrobrego, do czego ostatecznie nie doszło.