Pomimo prowadzonych prac regulacyjnych Warty wielka powódź zalała Śródkę, Chwaliszewo, Garbary i Stary Rynek. 30 marca 1888 roku woda podeszła na wysokość 102 cm na wysokości Kościoła Bożego Ciała.

Woda dostała się na Stary Rynek podziemnymi kanałami ściekowymi, który szedł pod ul. Woźną do Warty. Stała tam przez tydzień, a w okolicach Starego Rynku nawet pięć tygodni (najdłużej na Chwaliszewie). Zalane zostało wtedy całe Chwaliszewo, Garbary, Strzelecka, Droga Dębińska. Woda wdarła się do ponad 800 budynków, zamieszkanych przez 22 tysiące ludzi.

Do Poznania przyjechała wówczas cesarzowa Wiktoria (córka brytyjskiej królowej Wiktorii), która zostawiła w Berlinie konającego cesarza Fryderyka III. Wraz z nią przyjechał następca tronu, książę Wilhelm - późniejszy cesarz. Cesarzowa i książę podarowali powodzianom kilkaset marek jałmużny.

Reakcje Edytuj

Po kolejnej powodzi rok później - w 1889 roku - zapadła decyzja o przebudowie systemu przeciwpowodziowego miasta. Podwyższono wały do 7,2 m, poziom Chwaliszewa o jeden metr, zasypano Łąki Grochowskie i tzw. Zgniłą Wartę (to dzisiejsza ul. Mostowa), skanalizowano Bogdankę. Prace trwały aż do I wojny światowej - w 1913 r. powstał np. most św. Rocha, a w 1911 r. inżynier S. Schultz opracował projekt regulacji biegu Warty. Do wybuchu wojny część prac dało się wykonać.

Powódź - ul. Woźna - 1888 rok

Powódź - pl. Bernandyński - 1888 rok

Powódź - ul. Garbary - 1888 rok

Powódź - Łęgi Dębińskie - 1888 rok

Powódź - ul. Chwaliszewo - 1888 rok

Powódź - ul. Chwaliszewo - 1888 rok

Ulica Piaskowa

Ulica Wenecjańska

Dodaj zdjęcie do galeriiDodaj zdjęcie do galerii