Fandom

Wszystko o Poznaniu

Ogród Jordanowski nr 2

5411stron na
tej wiki
Dodaj nową stronę
Dyskusja0 Udostępnij
Potato.jpg

Co za gemela! Trza to ruk cuk porychtować!

Artykuł nie ma poprawnego formatowania treści, prawdopodobnie brakuje wielu linków i poprawnego podziału na sekcje. Popraw go, żeby inni mogli łatwo z niego korzystać.

Taniec-z-poi.jpg

Ogród Jordanowski nr 2

52° 24.644' N 16° 53.298' E

Z początkiem XX stulecia po przyłączeniu do Poznania dzisiejszych dzielnic zachodnich, tj. Jeżyc, Grunwaldu, Łazarza miasto rozrosło się. Przybywało w nim nie tylko ulic i domów, ale także i mieszkańców. Koniecznością zatem stała się budowa placów zabawowych dla dzieci i młodzieży. Pierwszym z nich był wzniesiony przy Drodze Dębińskiej w 1929 roku z okazji Powszechnej Wystawy Krajowej Dzieciniec Miejski „Pod Słońcem”, noszący obecnie nazwę Młodzieżowego Domu Kultury nr 1. Jego pierwowzorem był funkcjonujący do dzisiaj wzniesiony w 1889 roku w Krakowie z inicjatywy doktora Henryka Jordana 22- hektarowy ogród przeznaczony dla zabawy i wypoczynku dzieci i młodzieży. Stwarzał warunki dla ich rozwoju fizycznego, umysłowego i psychicznego dzięki zlokalizowaniu w nim miejsc do zabaw zespołowych, sprawnościowych i salom do zajęć świetlicowych. Szybko stał się ewenementem w skali światowej. Po nim powstawać zaczęły następne. W Poznaniu wymusił je nie tylko rozwój terytorialny miasta, ale też powojenny z lat 40. i 50. wyż demograficzny. Ogród Jordanowski nr 2 pierwotnie zwany Placem Gier i Zabaw usytuowano po 1945 r. u zbiegu alei Przybyszewskiego i ulicy Świerczewskiego (obecnej Bukowskiej) na pustym placu po zlikwidowanych w 1937 roku masztach poznańskiej rozgłośni radiowej. Otoczenie Ogrodu jak i sama ulica w owym czasie miały zgoła odmienny od dzisiejszego wygląd. Teren placu miał 9821 m² powierzchni i otoczony był drzewostanem złożonym głównie z klonów i różnorodnych krzewów. Od północy graniczył z Wielkopolskim Centrum Chorób Płuc, od strony zachodniej z należącymi do wojska terenami sportowymi w tym kortami tenisowymi, i w okresie późniejszym siedzibą Konsulatu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (obecnie Federacji Rosyjskiej). Stojący jeszcze w 2007 roku drewniany barak o wymiarach 5,0m x 24m x 2,5m - w latach późniejszych ocieplony częściowo styropianem – przetransportowano z terenu znajdującego się u zbiegu ulic Bułgarskiej i Alei Polskiej, gdzie w czasach okupacji hitlerowskiej pełnił funkcję kasyna oficerskiego, a w okresie późniejszym był krótko piwiarnią, jaką odwiedzali często kibice pobliskich terenów wyścigowych na Woli, gdzie między innymi odbywały się zawody motocyklowe na trawiastym torze. Obok zbudowano drugi murowany budynek o powierzchni 4,4m x 3,0m mieszczący sanitariaty. Do drewnianego baraku dostawiono drewniany kiosk o powierzchni 11m² w którym w okresie letnich ferii jego najemca handlował napojami, lodami i słodyczami. Nieopodal na trawiastym placu usytuowano ośmioboczną płytką fontannę, z której w okresie letnim licznie korzystali malcy nie tylko z pobliskich ulic. Młodzież przebywająca na terenie Placu Gier i Zabaw miała do dyspozycji piaskownice, huśtawki, boisko z bramkami do gry w piłkę nożną i spory wybetonowany plac na którym w okresie zimowych mrozów organizowano lodowisko. Natomiast wewnątrz baraku pełniącego funkcję świetlicy i zarazem pomieszczeń administracyjnych i socjalnych pracowników młodzież mogła korzystać ze stołu pingpongowego i gier świetlicowych. Ogrzewanie baraku w okresie zimowym zapewniały piece akumulacyjne. Z tak wyposażonej placówki korzystała młodzież głównie z tzw. „starych" Jeżyc, Grunwaldu czy Ogrodów, chociaż zdarzało się, że dojeżdżano tu i z bardziej odległych części miasta. Najwięcej jednak młodzieży docierało tu z położonej po przeciwnej stronie ulicy Szkoły Podstawowej nr 71 i pobliskich Szkół Podstawowych nr 36 z ulicy Słowackiego i nr 107 z ulicy Dąbrowskiego. Skromne warunki lokalowe, jakimi dysponowano, spowodowały, iż w drugiej połowie lat osiemdziesiątych XX wieku zaplanowano ich rozbudowę. Powstać miał nowy murowany budynek o powierzchni 15m x 40m i 3m wysokości, którego inwestorem miał być Zespół Ekonomiczno – Administracyjny Szkół Poznań – Jeżyce. Rozpoczęcie budowy systemem gospodarczym zaplanowano na III kwartał 1987 roku, a jej ukończenie w II kwartale 1988 roku. W budynku miały mieścić się:

  • świetlica z salą TV
  • pokój nauczycielski
  • 3 sale gier i zajęć
  • podręczna kuchnia dla wydawania latem zimnych a zimą ciepłych napojów
  • magazyny sprzętu sportowego i gospodarczego
  • pomieszczenia dla sprzątaczek i konserwatorów
  • sanitariaty dla personelu i dzieci
  • szatnia
  • kotłownia wraz z pomieszczeniem socjalnym palacza.

Kształt budynku miał być nieregularny i dopasowany do istniejącego drzewostanu. W tak dużym obiekcie pracować miało na stałe 10 osób, w tym 3 pracowników umysłowych i 7 fizycznych. Kadra nauczycielska miała liczyć 10 nauczycieli zatrudnionych dorywczo w niepełnym wymiarze godzin. Jednakże z powodu częstych zmian w planach podaną liczbę zatrudnionych należy traktować jako przybliżoną. Teren placówki po przebudowie miał według założeń pełnić funkcje sportowo – rekreacyjne, kulturalno – rozrywkowe i szkoleniowo – wychowawcze. W okresie ferii zimowych i letnich miały być w nim też organizowane półkolonie. Terminy rozpoczęcia i zakończenia prac ciągle były przesuwane, w końcu jednak do planowanej przebudowy nie doszło. W owym okresie placówka przy ulicy Przybyszewskiego obejmowała również swoją opieką niewielkie place zabawowe w innych częściach dzielnicy Jeżyce: przy Placu Asnyka, ulicach Kartuskiej i Myśliborskiej. W 1992 roku decyzją nr 29/92 Kuratora Oświaty z dnia 27 lutego Plac Gier i Zabaw z dniem 1 kwietnia 1992 r. przekształcony został w placówkę oświatowo – wychowawczą Ogród Jordanowski nr 2 w Poznaniu. Brak perspektyw budowy nowych budynków lub rozbudowy istniejących zmusiło kierownictwo Ogrodu do reorganizacji pomieszczeń w istniejących obiektach. Znajdujący się obok drewnianego baraku murowany budynek mieszczący sanitariaty został przebudowany na pomieszczenia dyrekcji i pracowników administracji oraz na pomieszczenie magazynowe. Sanitariaty natomiast przeniesiono do drewnianego baraku. Nad sprawnym funkcjonowaniem urządzeń tak wewnątrz jak i na zewnątrz budynku czuwali zatrudnieni rzemieślnicy – konserwatorzy mający w baraku swój warsztat. Mimo trudnych warunków lokalowych placówka prowadzi od samego początku ożywioną działalność. Odbywają się w niej turnieje piłki nożnej, tenisa stołowego, gier w szachy, warcaby, scrabble, letnie spartakiady, różnego rodzaju konkursy w tym wiedzy o Poznaniu, rysunkowe, czytelnicze, wokalne oraz baliki. Organizowano też tutaj w latach 1970-80 konkursy ze znajomości przepisów ruchu drogowego i egzaminy na kartę rowerową. Często imprezy przenoszono po za teren Ogrodu. Młodzież wychodziła do kina, starego ZOO czy Pałacu Kultury. Dużą popularnością cieszą się do dziś festyny sportowo rekreacyjne organizowane z okazji Dnia Dziecka. Niektóre z imprez prowadzone były wspólnie z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci, milicją, wojskiem, czy pobliską Szkołą Podstawową nr 71. W okresie ferii szkolnych wspólnie z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci na Jeżycach prowadzono też małe formy wczasów. Na przykład w 1987 roku w okresie wakacji letnich w dwóch turnusach uczestniczyło 120 dzieci. W tym samym roku w okresie ferii zimowych w zorganizowanych zajęciach brało udział 103 uczestników, z których około 80 korzystało też z wyżywienia. Ożywiona działalność sportowo rekreacyjna zauważana jest nie tylko przez okolicznych mieszkańców, ale także odnotowywana w licznych artykułach prasowych. Między innymi Głos Wielkopolski w dniu 8 sierpnia 2006 roku pisał: „…w Ogrodzie Jordanowskim nr 2 przy ulicy Przybyszewskiego dzieci nie nudzą się nigdy…”. Nie można jednak powiedzieć, iż na przestrzeni kilkudziesięciu lat funkcjonowania Ogrodu Jordanowskiego nie prowadzono w nim żadnych inwestycji. Były one jednak niewielkie i miały raczej charakter kosmetyczny. Wymieniono na przełomie lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych ławki, metalowe huśtawki zamieniono na drewniane, postawiono nowe plastykowe zjeżdżalnie, zmodernizowano piaskownice, zamontowano karuzelę, wytyczono place do gier w siatkówkę i tenisa ziemnego, wymieniono bramki na boisku piłkarskim, zamontowano rampy dla rolkowców. Natomiast wewnątrz budynku zainstalowano stół bilardowy, stół do gry w piłkarzyki i tablicę do gry w darta.

Źródło: opracowanie Andrzeja Miki [1] za: [2] [3] [4]

Źródła

  1. http://www.oj2poznan.pl/page8.php
  2. Janisław Osięgłowski – W dawnym Poznaniu, Wydawnictwo Codex, Poznań 1985
  3. Dokumentacja Techniczna znajdująca się w Ogrodzie Jordanowskim
  4. Dwie zachowane kroniki Placu Gier i Zabaw prowadzone w latach 1989 i 1992

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Kuknij tyż na...

Losowa wiki