Karol Marcinkowski (ur. 23 czerwca 1800 w Poznaniu, zm. 6 listopada 1846 w Dąbrówce Ludomskiej) – wielkopolski lekarz, społecznik, filantrop, inicjator budowy Bazaru w Poznaniu.

Marcinkowski słynął z tego, że przyjeżdżał na każde wezwanie pacjenta, bez względu na porę i odległość. Bogatym kazał drogo płacić za swoje usługi, a biednym rozdawał lekarstwa.

Miał być nauczycielem, ale dzięki stypendium, które pomógł uzyskać mu Antoni Radziwił, namiestnik Wielkiego Księstwa Poznańskiego, podjął studia lekarskie. Szło dobrze, póki Prusacy nie odkryli, że zaangażowany był w patriotyczną organizację "Polonia". W 1822 roku, krótko przed egzaminem dyplomowym, Marcinkowski został aresztowany i osadzony na rok w twierdzy Wisłoujście.

Mimo wysokich dochodów z praktyki lekarskiej żył po spartańsku, majątku się nie dorobił. Głównie dlatego, że wszystko co miał "na górkę", przeznaczał na cele społeczne. Zwykle rano przyjmował bieżących pacjentów, potem szedł do pracy w Szpitalu Sióstr Miłosierdzia (na dzisiejszym placu Bernardyńskim), a do późnej nocy jeździł na wezwania do domów, nawet w oddalonych o wiele kilometrów wsiach.

Wkrótce stał się nie tylko popularny, ale także rozpoznawalny. Zawsze ubierał się w długi, dopasowany płaszcz podróżny i kapelusz z szerokim rondem. Ludzie nazywali go po prostu "Doktorem Marcinem".

Jeśli nie udawało mu się wyleczyć chorego, zarządzał sekcję zwłok, żeby ustalić przyczynę zgonu. Zresztą zażądał sekcji także na własnym ciele. Po jego śmierci tak też się stało.

Marcinkowski był nie tylko lekarzem, ale także inicjatorem powstania spółki Bazar Poznański i Towarzystwa Pomocy Naukowej. Były to pierwsze tak znaczące inicjatywy. Rok przed śmiercią założył jeszcze Towarzystwo ku Wspieraniu Ubogich i Biednych w Poznaniu.

Doktor Marcin pochowany jest w kościele na Wzgórzu św. Wojciecha.