Zbudowany z myślą o przyjęciu tysięcy zagranicznych gości z okazji Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu, w latach dwudziestych XX wieku był największym hotelem w Polsce.

Zbudowano go w rekordowym czasie 13 miesięcy. Budowa rozpoczęła się w kwietniu 1928 i pomimo wyjątkowo mroźnej zimy ( temperatura w niektórych regionach Polski sięgała -41 stopni ) budowę zakończono w maju 1929 roku. Hotel Posiadał 362 pokoje o 603 łóżkach oraz pełne zaplecze socjalne, pralnię, kuchnie, itp. Powierzchnia wynosiła 3.100 m², a kubatura 67.000 m³. Wnętrza budynku zostały wykonane w stylu art deco, a narożnik budynku (narożnik ulic Grunwaldzkiej i Stolarskiej) jest ozdobiony portykiem z czterema kolumnami jońskimi

Hotel wziesiono według projektu Jerzego Tuszowskiego.

Po zakończeniu PeWuKiEdytuj

Drogim i mieszczący się na obrzeżach miasta hotel, pomimo wysokiego standardu, nie był w stanie pozyskać wystarczającej ilości klientów. Zawiedli również oczekiwani goście zza granicy. Po kilku latach hotel przekształcono w budynek mieszkalny. Jednak szybko przekształcił sie w siedzibę sutenerów, prostytutek i elementu społecznego zyskując miano największego lupanaru w mieście. Chcąc zmienić ten stan, władze miasta po raz kolejny zmieniły przeznaczenia budynku, organizując w nim biura Zarządu Miasta.

Podczas wojny hotel przebudowano i utworzono w nim 111 Szpital Wojskowy SP ZOZ.