Co za gemela! Trza to ruk cuk porychtować! Artykuł nie ma poprawnego formatowania treści, prawdopodobnie brakuje wielu linków i poprawnego podziału na sekcje. Popraw go, żeby inni mogli łatwo z niego korzystać.

W 1929 r. w Antoninku powstała odlewnia żelaza, w której produkowano piasty i obręcze do pojazdów konnych. Dziesięć lat później ruszyła produkcja przyczep i ciągników. Po przejęciu fabryki przez okupantów, naprawiano w niej samochody, a także produkowano elementy do rakiet V-1 I V-2. W czasie okupacji zakład zatrudniał 120 osób.

Po wojnie, w 1945 r. w Antoninku zaczęła działalność Poznańska Fabryka Przyczep Samochodowych. W latach 1951-52 zakład zmienił nazwę na Poznańskie Zakłady Napraw Samochodowych - remontowano w nim auta marki renault i citroen oraz silniki skody. W styczniu 1953 r. zakład znowu zmienił nazwę - na Wielkopolskie Zakłady Napraw Samochodowych. Pracowały w nim wtedy już 464 osoby. W WZNS naprawiano najpierw samochody i silniki marki skoda, później - głównie ciężarówki Tatra.

W 1971 r. Pierwszym prototypem opracowanym w Poznaniu była Warta, ale do masowej produkcji wszedł kolejny projekt - Tarpan. W grudniu 1972 roku bramy WZNS opuszcza pierwsza seria 25 sztuk wykonanych tu Tarpanów. W kwietniu 1973 roku WZNS zostają przyłączone do Fabryki Samochodów Ciężarowych w Lublinie jako Zakład Samochodów Rolniczych. Od 1 lipca 1975 roku producent Tarpanów uzyskuje niezależność i działa dalej pod nazwą Fabryka Samochodów Rolniczych. Podjęto też decyzję o rozbudowie Fabryki i włączeniu w jej skład kilku zakładów będących dotąd głównie kooperantami dla FSR m.in. w Gnieźnie, Swarzędzu i Złotowie.

FSR produkowała samochody Tarpan do 1991 roku, a także od 1988 do 1996 roku Tarpan Honker. W ostatnim okresie istnienia przedsiębiorstwo działało pod firmą TARPAN Sp. z o.o..

Podupadającym zakładem na początku lat 90-tych zaczęli interesować się zagraniczni inwestorzy. Japończycy chcieli tu produkować Toyotę Hilux, ale wyłącznie na polski rynek. Rozmyślili się. Fabryką zainteresował się wtedy Jan Kulczyk, który od 1991 roku działał jako wyłączny importer Volkswagena w Polsce (Kulczyk Tradex).

W 1993 r. na ternach FSR utworzono spółkę joint venture o nazwie Volkswagen Poznań pomiędzy Volkswagen AG i polskim producentem Tarpana. Koncern kupił 1/4 udziałów w Fabryce Samochodów Rolniczych. I w ciągu dwóch lat zainwestował w nią pierwsze 10 mln marek. Potem kolejne (choć rozbudowa spotkała się z protestami ze strony mieszkańców). Z 1300-osobowej załogi zatrudnił na początku ok. 400. Część od razu wysłał na szkolenie do Niemiec. Spółka montowała od grudnia 1993 samochody dostawcze Volkswagen Transporter, a od 1994 r. samochody Škoda Favorit i Škoda Felicia. W 1996 przedsiębiorstwo zlikwidowano, a spółka przeszła w 100% do koncernu Volkswagen AG.

Zanim niemiecki koncern kupił Poznańską Fabrykę Samochodów Rolniczych Polmo, musiał dogadać się z prawie tysiącem wierzycieli zakładów. Fabryka produkowała wtedy jeszcze Tarpany i tonęła w długach.

W kolejnych latach w Antoninku montowano różne typy samochodów takich marek jak Volkswagen, Audi, Skoda, Seat. W latach 1999-2002 w ramach przygotowań do produkcji nowych modeli fabryka została rozbudowana i zmodernizowana. Przełomowy dla zakładu był rok 2003 r., gdy ruszyła seryjna produkcja nowego Volkswagena Transportera i Caddy. Ten drugi okazał się wielkim hitem. Dziś fabryka w Antoninku jest jedyną na świecie produkującą Caddy, a samochody z Poznania eksportowane są do tak odległych krajów jak Australia czy Nowa Zelandia. Największym odbiorcą pozostają jednak niezmiennie Niemcy. Caddy zamawia masowo m.in. Deutsche Post.

Poznański Volkswagen to dziś największy pracodawca w mieście. Zatrudnia ponad 6 tys. osób i działa w trzech miejscach: w Antoninku (dział budowy karoserii, montażu oraz lakiernia), na Wildzie (odlewni) i w Swarzędzu (produkcja podzespołów spawalniczych, montaż kokpitów).