Śluza Katedralna (niem. Dom Schleuse) - jeden z trzech dużych jazów twierdzy Poznań służących do regulacji systemu wodnego w obrębie twierdzy. Jej murowana konstrukcja miała 55 metrów rozpiętości, 9 przęseł sklepionych łukami odcinkowymi i 8 filarów.

W 1832 roku zakończono budowę umocnień ziemnych Północnego Nadszańca Katedralnego. W latach 1834-1838 zbudowano jaz-most na Cybinie, a w roku 1836 Lunetę Katedralną.

Śluza położona była pomiędzy Tumem i Śródką i przegradzała w poprzek wody Cybiny - zamknięcie zastaw jazu spowodować mogło zatopienie całego obszaru na południe od śluzy, czyli pomiędzy Zagórzem i Berdychowem aż do Warty (której nurt oddzielony był Groblą Berdychowską).

Kilkadziesiąt metrów na południe od Śluzy wiodła "cywilna" droga z Tumu na Śródkę przez drewniany Most Śródecki będący przedłużeniem ulicy Ostrówek wiodącej na Rynek Śródecki i dalej do Bramy Warszawskiej.

Rozbiórka śluzy Edytuj

Śluza Katedralna została rozebrana w latach 20-tych XX wieku, gdy zdano sobie sprawę jak wielkie zagrożenie powodziowe niesie ze sobą.

Dowiedz się więcej w: Powódź 1924

Pozostałości Edytuj

Zachodni przyczółek Śluzy Katedralnej to dwukondygnacyjna prostokątna budowla o wymiarach około 30 na 15 metrów, nakryta nasypem ziemnym. Na drugiej kondygnacji przyczółka znajdował się przejazd (zamknięty z obu stron bramami, z których jedna zachowała się do dziś) prowadzący na most na Śluzie.

Z kompleksu Śluzy Katedralnej do naszych czasów zachował się jedynie zachodni przyczółek stanowiący wspaniały relikt, niesłusznie zapomniany, zagubiony na tyłach Katedry i niedostępny do zwiedzania.

LinkiEdytuj

• UMOCNIENIA TUMU i ZAGÓRZA - CYTADELA TUMSKA 1856-62